DALEM BONCÉL

Si boncél téh asalna ti Kandangwesi, pakidulan Garut. Anjeuna jalma malarat. Indung Bapana ogé jalma miskin kacida. Ari pagawéanana ngan ukur ngurus kuda. Dununangana ogé bengis pisan. Nepika sok disiksa jeung diparak teu dibéré dahar.

“Duh… Gusti… mana kieu-kieu teuing nasib abdi,”

Ahirna Si Boncel kabur ka leuweung. Apruk-aprukan, mapay jalan milang kori, turun gunung unggah gunung. Ti hiji tempat ka tempat séjénna.

Hiji mangsa tepung keung Juragan Kapala ti Cianjur kabeneran merlukeun tukang ngurus kuda. Si Boncel ngalamar terus milu ka Cianjur. Juragan kapala téh kacida bageur. Katurug Si Boncelna parigel,daékan. Bisa mihapékeun awak, getol jeung singer.

Sakapeung dititah mapagkeun putra dununganana anu sakola di Kabupaten. Sok milu ogé diajar maca jeung nulis ka putra Juragan Kapala. Si Boncel calakan, diajarna babari ngarti, babari bisa.

Hiji mangsa Juragan Kapala ningali tulisan,

“Duh, tulisan saha ieu mani rapih jeung alus kitu,”

“Tulisan pun Boncel juragan.”

Ti Harita Si Boncel sok milu ka kantor. Basa Juragan Kapala diangkat jadi patih, Si Boncel diangkat jadi juru tulisna. Teu lila diangkat jadi Asesor. Tuluy diangkat jadi Jaksa di Bogor. Malah tuluyna mah diangkat jadi Bupati Caringin, Banten.

Béja Si Boncel jeneng jadi Bupati Caringin téh nepi ka indung bapana di Kandangwesi. Aranjeuna reueus jeung atoh pisan.

“Alhamdulillah Bapa.. Anak urang geuning geus jeneng jadi Bupati. Hayu urang nepungan Bapana..” Ceuk Indungna.

Bring wé.. indung bapana Si Boncel miang. Lalampahan anu kacida panjang jeung beuratna. Papakéanana geus rubat rabét. Suku barareuh, awak rudin. Ciga baramaén. Atuh barang gok ka gedong kabupaten langsung dipegatan ku gulang-gulang.

“Heh Aki Nini rék ka mana?”

“Seja nepangan pun anak. Bupati di ieu tempat” Aranjeuna parasèa, tapi teu burung amprok jeung Si Boncel.

“Boncel anaking… ieu ema sareng Bapa. Hidep téh ka mana waé. Èma sono. Ema teu weleh ngadu’a mugia hiji mangsa urang tiasa tepang.”

“Anaking… hidep geus jeneng. Alhamdulillah ya Allah.. Du’a Ema jeung Bapa malar hidep pinanggih bagja geuning tinekanan. Muji syukur ka Gusti, hidep waluya.”

Barang ningali kaayaan aki jeung nini anu rudin. Nyel manéhna ambek.

“Heh… Aki Nini rudin. Kuring teu wawuh nya ka anjeun. Maenya kuring bupati, boga indung bapa kitu.”

“Astagfirullah boncel.. Ieu Bapa jeung Ema nu ngalahirkeun hidep.. Gusti….!”

“Lain anjeun mah, lain indung bapa kuring. Kuring ménak, indung Bapa nya ménak ogé.”

“Boncel… ieu Ema…”

“Boncel… ieu Bapa…”

Indungna ceurik balilihan. Boncel keukeuh teu ngawaro. Aranjeuna diusir. Bari ngagukguk, indung bapana mulang deui.

Ti saprak harita, Si Boncel jadi gering pikir. Kaduhung teu ngaku indung bapa, lantaran kacida miskinna. Terus wé Si Boncel katerap ararateul. Pinuh ku késrék. Geus diubaran ka mana mendi tapi teu cageur-cageur.

Lila-lila si Boncel sadar, meureun ieu téh wawales. Tamaha ku polah sorangan.

Si Boncél niat nepungan indung bapana. Tapi, nu kasampak ukur tutunggul kuburan.

“Ema.. Bapa… Ieu Boncel. Hapunten abdi… Hapunten kalakuan abdi salami ieu.”

Manéhna ceurik ngageunggeuik nanangkeup tutunggul. Nepi ka Si Boncel maot, kasakit késrékna teu kungsi cageur.  *** (Reni Nurhayati)